Szerszeń i ćma

[Lucile]

Scenka w stylu noir z kultowego baru kawowego RIO w Krakowie

RIO bar kawowy.jpg

ty jednonocna
ozdobiona tęczą opalizujących sińców
pod zapadłymi oczami
moja to robota
nie pamiętam
nie pamiętam
ładne
niezły ze mnie
akwarelista

i znowu jesteś
jak przynęta rzucona
na wodę... bez haczyka
płyniesz
płyniesz na dnie kieliszka
nie pozwalając wódki dopić
utopiłaś w niej żałosny kosmyk
mącąc mój spokój
jakbyś chciała przypomnieć dumnie
rozrzucone pszeniczne złoto włosów
na poduszce
nie patrz tak - kiedy oczy
narobią wiele hałasu -
zabiorę cię tam
gdzie tygrysy przychodzą
umierać
chcesz tego…

***
czemu umilkłeś
mów do mnie
mów
to nic że słowa ranią
cisza
jest gorsza

w ciszy jestem tylko
wylinką samej siebie
nie rzucam nawet
cienia więc
mów do mnie
mów

może w tym mroku słów zdołam
sobie przypomnieć
uwolnić nienazwane barwy
rytuałów na każdy czas
kiedy mówisz
wspinaczka po stromiźnie
piersi zbyt uciążliwa
oddech mi gasisz
we włosy wplatasz
smutek
a ja i tak za stanik wetknę kilka
odcieni twojego humoru
na jutro
na dzisiaj
na wczoraj
na ten oniryczny mrok

z uśmiechem pięść
podnosisz i mówisz …

przecież nie nosisz
stanika

***
obudziłam się
a na półce z książkami
ozdobną obwolutą sardonicznie mrugnęły
nieroztropnie bezrefleksyjnie
nabyte dzieła
Donatiena Alphonsa Francoisa
makiza de Sade`a


LuBe
dwadzieścia siedem
dwadzieścia dwadzieścia sześć