Serce, dusza – coś się we mnie

[Marcin Sztelak]

Materializuje – pewnie wiersz, lecz posłuchaj:
totalna posucha, susza
twórcza,
gardło schnie i tusz w drukarce.

Czytaj – nierówna walka z naturą,
na szczęście martwą
jak kłoda albo deska
na trumnę.

Aaa, zapomniałem – nie umrę póki
żyw będę.
Jeśli będzie inaczej szlag trafi
poezje.

Niedorobione, ale i tak
megalomania, upiorna. Szczególnie
po zgonie

straszenie już umówione z siłą wyższą
z dolnych rejonów. Normalnie
w opór oporu – tytuł zastępczy
miast trywialnej puenty.

[tabakiera]

Aaa, zapomniałem – nie umrę póki
żyw będę.

Ten fragment rewelacyjny, naprawdę!

Sporo ironii, również autoironii.

Magalomania?
Kwestia oceny.

Chyba pl za bardzo przejął się oceną.
"Rób swoje, końca patrz"
Do śmierci wytrwamy.