Nie patetyczny kawałek chleba

[WHITE RAVEN]

byłem sobie na balu
balu z wasztatów udanym
gdzie zielenią były żonkile
nikogo wzrok nie opuszczał
co bardziej dosadnie
ci co byli u góry
lądowali na dnie

a ja stary ułomek
trochę płaczliwy jak dziecko
otwarłem na wszystkich serce
co troszkę mnie przygnębiło
lecz umysł wiotki i karny
poeta ze mnie koszmarny

pamiętam dzień w , którym byłem
cząsteczką mniejszą niż człowiek
i tu się nieco minąłem
cel we mgle gęstej zgubiłem
zaterkotał telefon
powiekę wstydu podnisłem
czy to
ty?

[eka]

Powieka wstydu...
Całość na absurdalnym założeniu, zaintrygowała kondycja podmiotu.

[Marcin Sztelak]

No absurdalny wiersz, ale czyż życie nie jest absurdalne? Wasztatów czy warsztatów?

[falkon]

to nie wiersz.