jedność

[alchemik]

Ewa, dlaczego odchodzisz od poezji?
Coraz mniej można odnajdywać Ciebie.
Zawsze lubiłem Cię czytać.
Osoba o tak wysokim poziomie IQ
Jak ja.
A jednak poetka, też jak ja.
Zawsze mogłem liczyć na dyskusję z Tobą.

O poranku samotność jest bólem.
A ja myślałem, że to tylko ja jestem samotny.

Spoglądam na tę smutną rzekę Twoimi oczami.
Nie będę pisał o wierszu, tylko o uczuciach, które przedstawia.

I to ja jestem spojrzeniem.
Te zewnętrzne jest ważniejsze.

Konar, który się oderwał, teraz płynie leniwie z prądem.
Wyciągnięte ku niebu gałęzie to moje dłonie.
Uwolniłem je od kul.
Nie są już moją podporą.
Mogę nimi podpierać innych.
Nawet nie wiesz jakie to wspaniałe uczucie.

Jurek
Twój przyjaciel od dawna

[eka]

To ona ode mnie odchodzi. A poza tym... wers pierwszy wiele mówi.
Dzięki, Jerzy:)

[biegnąca po fali]

Bardzo dobry, Ewo.

[eka]

Dzięki, Ewo.