Lekcje rytmiki

[Alek Osiński]

Skrawki tak osobistych historii jak nasze
najlepiej zszyć ze sobą. Patchwork wszystkiego
nie wyjaśni, ale chaos połączeń zatuszuje
zgrzyty. W tle kosmos; łatwo powiedzieć

co jednak zrobimy z białymi myszkami
które nieustannie próbują się dostać
do rozsypanego ziarna, nie bacząc
że sprytny administrator skaził je trucizną

gryząc się rosnącą populacją melancholików.
Ty jednak, kotku, śpij; wiem, nie potrafisz
patrzeć w ich czerwone oczy, ani krew lejącą się
z pyszczków. Jak na ironię, eksperymenty

mamy za sobą i żadną ich miarą nie jest życie
które prowadzimy jak dziecko do przedszkola
pewni, że trzeba je zostawić w ciepłym
przytulnym miejscu, pomiędzy ciekawymi

w co jeszcze można się bawić, ile wiosen
przekonać, żeby chciały przyjąć, kolejną
nic prócz słomianego ognia, nie potrafiącą
powołać na świat, Marzannę.

[mirek13]

Alek, to z punktu widzenia poezji, bardzo dobry wiersz.
Tylko nie bardzo wiem, o czym jest.
Co wynika z tego obrazu?
Jaka jest puenta, poza letnim przekazem determinizmu?
On nie ma jaj.
Nie szarpie, nie prowokuje i nie zmusza.
Bla, bla, bla.

[Marcin Sztelak]

Jak zawsze świetne obrazowanie, ale też brakuje mi jakiejś mocniejszej, wyrazistrzej puenty.

Pozdrawiam.

[gal.a]

Pogubiłam się przy dziecku prowadzonym do przedszkola.
I mam wrażenie, że dryfuję z Marzanną, może nawet rytmicznie, ale wiosny ten wiersz nie zapowiada.

[Alek Osiński]

Alek, to z punktu widzenia poezji, bardzo dobry wiersz.

Nie wiem jaki jest punkt widzenia poezji, Mirku
ale jeśli taki jak piszesz, to fajnie ; )

Dzięki za komentarze.

[mirek13]

To oczywiste, że z mojego, obrzydliwie subiektywnego punktu widzenia dotyczącego poezji.
To przejmować się nie ma czym.