***(Zleśmianił mi się wierszyk...)

[Liliana]

Zleśmianił mi się wierszyk
i zerwał z uwięzi.

Rozżonkilił się wiosną,
rozbzowił, zjaśminił,
a w lipcu z wiatrem pomknął
rwać wonne maliny.

I nie zrażał go chruśniak,
ni słońca pełgoty,
gdy rozbrzmiały mu w uszach
kochanków zaloty.

I miał za nic wabienia,
poszepty róż białych,
co, czekając spełnienia,
uroczo tak drżały.

Po polach, górskich zboczach
goniłam gagatka,
ale ukrył się w oczach
modrego bławatka.

Trudno, niechaj swawoli,
a nawet coś skradnie
Leśmianowi. Wbrew woli,
wiersz więzić – nieładnie.

[Lucile]

niechaj swawoli,
a nawet coś skradnie
Leśmianowi. Wbrew woli,
wiersz więzić – nieładnie.

Ładnie, urokliwie i pomysłowo "zleśmianiłaś" - nie tylko te wersy, ale i całość.
Bardzo mi się spodobało

[Liliana]

Ładnie, urokliwie i pomysłowo "zleśmianiłaś" - nie tylko te wersy, ale i całość.

Pięknie dziękuję, Lucilko.
Serdeczności ślę.

[skaranie boskie]

Dla takich chwil (czytanie tego wiersza) warto jeszcze zachować ten portal.
A reszta? Czy jest warta zachodu i uwagi?
Z niewielkimi wyjątkami, podobnymi do tego... sam nie wiem.
Ale jedno jest pewne. Sam Leśmian by się tego wiersza nie powstydził.