Mitologia prywatna – cykl

[Strood]

Babcia Irena

Dziadek do końca pozostał w partyzantce.
Kury w konspiracji znosiły jaja
na szalinówkę albo nową sukienczynę.
Do zadowolenia potrzebował innych rzeczy,
na szczęście niejednocześnie.
Złapana w sepii piękność, żyła w cieniu lasu,
pomiędzy amboną a kłusownikami.

Rebejki

Żyli na nieurodzajnym wzgórzu, tak biednie,
że pożyczali nawet koromysło do noszenia wody.
Z daleka, ta od sąsiada bogacza,
zimą nie nadawała się na odrobek.

Wytrysnęła z wykopanej mogiły,
rodzina dołożyła do nietonącej trumny kamieni.
Przez wyborowane otwory, zabrał ze sobą studnię.
A nad Łubowem domknęło się niebo i przestało padać.

Łajka

Babka zbierała śmietanę i skapujący z bimbru grosz do słoika.
Jej jedynaczka za wszystkim latałaby w kosmos, nie rozumiejąc,
że po sąsiedzku łatwiej zdejmuje się spodnie niż urok.

Którejś zimy pod dzieciarnią na rzece załamał się lód.
Ojciec wyciągnął mnie pierwszą, bliższą brzegu,
i zaraz skoczył w główny nurt za drugim dzieckiem z inną.
Moja biedna matka, jedyna z tłumu, nie rzuciła mu nawet słowa,
nie warknęła.

Butla

Licytował jeden bez atu i grał to przez całe życie z dziadkiem.
Wykopał większość mogił, kolegom zawsze za darmo.

Najlepszego wzięła do siebie matka rok później,
po targach z niebem.

Dla kogoś, kto nigdy nie tracił dziecka, nie był trudny.
Nie wiadomo, na który gest czekał dłużej.

[eka]

"Butla" najbardziej.
Inne też mają głębię.

[Strood]

dziękuję.