Z dziennika przypadków młodej kustoszki

[Lucile]

Podana na tacy

Pewnego poranka na początku muzealnej kariery - około dziesięciu kilogramów i kilkudziesięciu wystaw mniej do stanowiska kustosza - młoda, dobrze się zapowiadająca asystentka zbiegała po kręconych, barokowych schodach. I, jak to miała w zwyczaju, do czasu, niestety, do czasu, poruszała się energicznie na wysokich szpilkach. Ot, taka "przywara" młodych, pewnych swojego sprawnego, szczupłego ciała kobiet.

Ta zarozumiałość rychło została ukarana.

Już na pierwszym zakręcie pięknych, dębowych schodów straciła równowagę, lecz nie wytraciwszy szybkości, z jaką wbiegła na schody, poczęła zjeżdżać na pupie. Ponieważ trzymała w dłoni mały, ale cenny artefakt, całą uwagę skupiła na jego ochronie, tym samym nie kontrolując zjeżdżania. Na ostatnim wirażu stopami przyozdobionymi w najmodniejsze włoskie - jakżeby inaczej - czerwone szpilki wybiła dwie rzeźbione tralki i... wylądowała na znajdującej się poniżej ogromnej, srebrnej tacy na równie wielkim stole (niefortunny incydent rozgrywał się w dawnej profesorskiej jadalni - refektarzu), kurczowo trzymając w objęciach nienaruszony cenny obiekt, powierzony jej opiece. Kiedy to z ulgą stwierdziła, ale nadal przerażona, (dwie wybite tralki w zabytkowym obiekcie) nie zważając na ból, z niejakim trudem zeszła ze stołu, na którym przed wiekami serwowano całkiem inne posiłki i znalazła je leżące tuż obok. Podniosła i... zamiast połamanych, zniszczonych bezpowrotnie elementów unikatowych schodów, czego się przecież spodziewała, zobaczyła, że są całe, a ich końce równiutko odcięte. Czyli, już wcześniej zostały wklejone w miejsce brakujących tralek w ozdobnej balustradzie gdańskich schodów. I na szczęście to nie było jej sprawką. Pracownia konserwatorska z łatwością naprawi szkody, wyrządzone przez jej "schodowy zjazd".

Jej szczęście było tak wielkie, że zrównoważyło długotrwałą zmianę koloru skóry na niektórych partiach ciała, jak i - przez jakiś czas - niemożność spania na plecach. Oczywiście, na srebrnej tacy pozostawiła swój odcisk.

Wniosek pierwszy:
Młode muzealniczki - to nie wy, a eksponaty powierzone waszej pieczy, są skarbami i prawdziwymi perłami w kolekcji.
Wniosek dugi:
Może te przysłowiowe i wyśmiewane muzealne papcie miały swoje uzasadnienie?

...

Schody gdańkie, fot. J. Kozina.jpg

Wspaniałą ozdobą Stuby Communis (Izby Wspólnej) Collegium Maius są barokowe schody wykonane w Gdańsku około 1700 roku. Pochodzą z pałacu Potockich w Krzeszowicach. Wejścia na nie strzegą dwie figury pięknie rzeźbionych halabardników.


LuBe
pięć, jedenaście,
dwadzieścia dwadzieścia dwa

[lczerwosz]

to po tych schodach zjeżdżała muzealniczka? Nie po poręczy? Byłoby bezpieczniej.

[Lucile]

Schody rektorskie.jpg

Dobrze się zapowiadająca asystentka, inspirująca do stanowiska kustoszki znalazła lepsze miejsce do zjazdu po poręczy schodów. Tam osiągało się taki pęd, że groził mandat za przekroczenie prędkości.

[eka]

Skądś tę historię znam.
Dobra jest! I muzealniczka, i sytuacja.

Dzięki za zdjęcia!

[Lucile]

Tak mi się przypomniało, bo kolega przysłał mi fotkę z moich imienin zorganizowanych niegdyś w Stubie Communis Muzeum UJ Collegium Maius - dawnej jadalni profesorskiej.

Do dzisiaj w tym refektarzu znajdują się trzy dębowe stoły ustawione w podkowę. Przed wiekami, kiedy jeszcze obowiązywał system kolegialny i profesorowie mieszkali w Collegium Maius, do posiłków zasiadali wedle starszeństwa. Jedzenie podawano dwa razy dziennie, a w trakcie posiłków, na wzór życia klasztornego, najmłodszy z profesorów, stojąc przy pulpicie w wykuszu, odczytywał fragmenty tekstów religijnych. W tej Sali goszczono także koronowane głowy na specjalnie przygotowywanych lunchach. W 1964 r. z wizytą przybył cesarz Etiopii Haile Selassie, a w 1996 r. królowa Wielkiej Brytanii Elżbieta II z małżonkiem księciem Filipem. Z przekazów wiem, że cesarzowi Etiopii podano m.in. kulebiak, sandacza i tort. Natomiast w menu dla Elżbiety II (z powodu panującej w tym okresie „choroby wściekłych krów”) głównym daniem był udziec cielęcy pieczony i brzoskwinie w szampanie. A to już wiem z autopsji. W 1787 roku w murach Collegium Maius, siedziby najstarszego polskiego uniwersytetu (założonego w 1364 r.) goszczono króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, ale o tym czy jadłem - i jeżeli tak, to jakim - podejmowano naszego ostatniego władcę, nie mam, niestety, wiedzy. Ale za to w Skarbcu II Collegium Maius znajduje się czekolada z obiadów czwartkowych króla Stasia. Podczas dwutygodniowego pobytu króla w Krakowie - oprócz towarzyszącego mu dworu – pod Wawelem przebywał także jego nadworny cukiernik Johann Richter. Z okazji wizyty króla w Krakowie odnowiono pomieszczenia w Zamku Królewskim na Wawelu. Pierwszy bal wydany na cześć króla odbył się w Sukiennicach. Król odwzajemnił się uroczystym balem dla szlachty i mieszczan, na którym serwowano także cukry - taką ogólną nazwę miały wtedy wszystkie słodycze. Ta, znajdująca się w muzeum, tabliczka czekolady pochodzi z tego wydarzenia i jest tożsama z tą serwowaną podczas obiadów czwartkowych. Na czekoladzie odciśnięte są kartusze z herbami Polski, Litwy i Poniatowskich.

Swego czasu przemknęła mi przez głowę myśl; a może by delikatnie ją liznąć i organoleptycznie stwierdzić, czym częstowano elitę intelektualną na królewskim dworze? Na szczęście zwyciężył głos rozsądku (opatrzności?); po pierwsze - i najważniejsze - muzealnicy mają niezbywalny obowiązek chronić i troszczyć się o cenne eksponaty, ich pieczy powierzone.

[eka]

Przesmaczne ciekawostki, dzięki za udostępnienie.
Na spotkaniu Nawrockiego z królem Szwecji podano pieczeń z renifera. Św. Mikołaj wkurzony, zapowiada brak prezentów dla winnych.


A jesteś pewna, że ktoś tej czekolady nie posmakował?