Urna dla dwojga

[Toyer]

Przeżyłem miłość mogę już umierać
tak pięknie pękło serce na kawałki
splątane w grobie pragnie się pozbierać
modli się ciszą ostatniej zapałki

Smutek maluje czarno-białe myśli
gdy jeszcze żyła pełna była barwa
Miłość nie żyje, a wciąż potrafi krzywdzić
mówiła „kocham” to były tylko słowa

Dwojga dusz prochy zapomniane w urnie
co dzień od nowa czarna msza żałobna
znajome ciała w nieznanej już trumnie
poszła do Nieba - miłość przepiekielna

[eka]

Wielkie słowa tu, podmiocie.
No nic, pochówek to jakby nie patrzeć: wyraz szacunku.

[Toyer]

Każda miłość na szacunek zasługuje - chociaż zawsze smutny jest jej pochówek

[eka]

Są takie miłości, których nie da się pochować, a przynajmniej nie potrafi tego jedna ze stron.

[Toyer]

Jestem jedną z tych stron - chociaż powoli zostaje z niej proch