Szalony poker

[Toyer]

Moim bólem żyje cały świat
wszyscy patrzą pocieszają
wciąż się toczy szalona gra
asy z rękawa wylatują

zgubiłem wszystkie karty
nawet dwójki nie uzyskam
w pokerze co nic nie warty
sam siebie pocieszam

lecz wciąż gram
pozbawiony kart
jestem ciągle sam
moje życie to żart

wyśmiewa mnie cała talia
od dwójki po jokera
mam już dosyć grania
w szyderczego pokera

krzyczę dość już tego
rozwalam stół
żetony co do jednego
wyśmiewają mój ból

podnoszę stół do gry
stawiam życie na szali
nie mam nic do stracenie gdy
wiem że moje życie się wali

wóz albo przewóz
wygram lub przegram
czy pokonam ten szalony twór
czy z życiem się pożegnam

odchodzę do widzenia
dzisiaj przegrywam
niewiele miałem do stracenia
na części się rozpadam

a każda z tych części krzyczy
a ja każdą przekrzykuję
czy życie mi wybaczy
gdy powiem nie żałuję

moim bólem żyje cały świat
ale tylko i wyłącznie
mój własny świat

[eka]

Pointa częściowo prawdziwa, bo, Toyer, przede wszystkim każdy żyje swoim życiem. Mój ból nie jest Twoim, Twoje szczęście nie jest moim. No tak już jest, i nie ma co łez wylewać nad konstrukcją bytu.
Gdyby ludzkość była czymś na kształt Lemowskiego myślącego oceanu: Solaris, świat byłby wspólnie odczuwany, przeżywany. Twarda prawda, ale prawda.
Oczywiście, są ludzie, odczuwający bardziej nasze emocje. Rodzice, rodzeństwo, ukochana osoba, no i te obce jednostki z większym bagażem empatii, ale na tym się kończy zainteresowanie świata naszymi problemami.
Poniekąd jeszcze ludzie parający się sztuką moga liczyć na więcej, odsłaniając siebie w kreowanych obrazach.

A tak jeszcze na marginesie powiem, że samotność potrafi dać siłę. Wiem, że mogę liczyć tylko na siebie, więc spinam mięśnie, myśli, wolę i... stawiam krok do przodu.
Życzliwi pomogą, zawsze ktoś taki się znajdzie.