Julii 7, 8, 9

[Gajka]

Julii 7

Widziałam, jak kiełkuje rozpacz
i przedzierają się kości
przez pergaminową powłokę.
Czas dyktuje warunki.

Julia z jednym skrzydłem
ląduje na innej planecie.
Dobrze, że Bruno nauczył
ludzi latać.

W chromym świecie
tylko ściany oddychają
miarowo.


Julii 8

Tutaj nie ma drzew,
czasem o szybę zahaczy
cumulonimbus, mizerne słońce
udaje się schwytać na ścianie,
ciągła gonitwa cieni i myśli.

Wczoraj zawiódł spadochron,
Julii założyli kraty.
Rankiem dźwiga wielki wóz,
rodząc zdziwienie
w oczach innych planet.

Jest silna,
chociaż w płucach rzęzi codzienność.
Dzień jak szczebel
odgradza podłogę od rzeczywistości,
deszcz
rozsiał się pod powiekami
i nadal mży.

Julii 9

Od kiedy szarfa
zaczepia byt o metalową poręcz
Julia lawiruje od drzwi
do ściany.

Wzrokiem jak marionetka
ogarnia swój świat
i poszerzony horyzont
nie stawia barier.

Wczoraj wypadła z obiegu,
szewczyk z ketgutem
wyrył na szczycie tatuaż,

miała szczęście.

[abandon]

Bardzo podoba mi się Twoja liryczna seria, a 7 nabój mnie trafił;)

[Gajka]

Abandon - dziękuję za czytanie i komentarz, hmm... cykl jest niestety bardzo smutny, ale nie będę zdradzać pointy. Powiem tylko, że Julia wylądowała w Domu Pomocy Społecznej dla osób niepełnosprawnych. Pozdrawiam

[abandon]

Czyli, to tylko jest delikatne potwierdzenie mojego wyboru pilotażu nr 7 o rzewnym nastroju, niechybnie zmierzającego do sugerowanej kody tejże smutnej historii.
Pozdrawiam:)

[eka]

I czyja to jest wina, Gajko?
Przejmujący cykl, wystarczy pomyśleć, wyobrazić sobie bycie tą Julią...
Ja nie potrafię, nie chcę.

[Gajka]

Abandon - Tak, dobrze kojarzysz Pozdrawiam

Ekuś - jeszcze parę wierszyków i wszystko będzie jasne Nie chcę uprzedzać faktów, mam nadzieję, że się nie pogniewasz
Pozdrowionka

[eka]

Hm, czyżby...

[Gajka]

Ekuś

kawusia i po sprawie. Jutro finał cyklu o Julii