Zgaduję twoje tytuły.

[Karma]

Ostatni przystanek przed domem,
choć nadal ujemnie, nadal marzną palce.
Rozsiadasz się, choć przecież zostało
przejść przez ulicę i otworzyć furtkę tam,
gdzie zimują skowronki.
Tymczasem rozglądasz się jeszcze,
budujesz metafory,
spowite niewidoczne mgiełką, która wydobywa się z czasowników.

Wejść.
Zostać.
Zapamiętać na potem.

Tymczasem ktoś dosiadł się,
więc palce pokrywa woda i sól.
Słona woda jak ta, którą płucze się gardło,
a potem są przypadki jak ten,
że ktoś, kogoś... Ktoś, z kimś...

Że my.

I druga strona, staje się tą pierwszą.
Zamieniają się miejscami, więc furtka
wyrasta gdzieś po prawej stronie,
na wysokości żebra.
Że wystarczy położyć tam dłoń,
a słychać śpiew ptaków i stukanie do drzwi.
I już nie trzeba ruszać się z miejsca.





Z cyklu : Detoks
Dla D.
Listopad, tego roku.

[Krystyna Morawska]

Dla mnie przepięknie zmetaforyzowany wiersz. Idealny dla poruszenia wyobraźni. Zauroczyłam się delikatnym rysunkiem postaci. Ostatnia strofa szczególna - do zapamiętania.

[Karma]

Dziękuję pięknie.

[Alek Osiński]

Rozsiadasz się, choć przecież zostało
przejść przez ulicę i otworzyć furtkę tam,
gdzie zimują skowronki.

Urocze i ładnie powraca w końcówce.
Pozdrawiam

[Karma]

Dziękuję serdecznie

[Marcin Sztelak]

Tradycyjnie doskonała, subtelna metaforyka, świetna poezja.

[Karma]

Dzięki Marcinie