Człowiek z szafy

[Marcin Sztelak]

Bez ust, bez twarzy,
tylko oczy wbite w tandetne
drewno z wypalonych drzew.

Ciągły sen,
niezakłócony przez skrzypienie
drzwi, a nawet zduszony jęk
potępionych zawiasów.

Kurz
coraz grubszym całunem
pokrywa martwotę rąk,
za oknem złowieszczy nów.

Dzień
nie rozprasza nocy,
szafa pokryta cieniem
drży w sztuczności lamp.

Człowiek wychodzi,
drzwi pozostają otwarte,
niezmącona cisza.

Bez ust, bez twarzy.

[eka]

Kojarzy mi się trup w szafie, trzymanie trupa w szafie, odkrycie trupa w szafie... ale przecież to inny kontekst, chyba.
Szafa jak trumna, można z niej wyjść? W postaci ciszy jak najbardziej.

niezmącona cisza.

Bez ust, bez twarzy.

Niezmącona cisza nie ma twarzy ani ust.
Dobry, łagodnie turpistyczny, wiersz!

[Mchuszmer]

Współgrająca że statycznym tekstem jednakowość i mroczne odrealnienie. Kojarzy mi się z kimś w pułapce stagnacji, bez perspektyw, niedookreślonym przez otoczenie, wyizolowanymi i zapomnianym, po którego odejściu nic się nie zmienia. Ciekawy i wyrazisty!

[eka]

I co mnie napadło z tym trupem
Marcin, wybacz.

Szymon zaczyna mnie denerwować, za dobry jest w te klocki
Absolutnie zgadzam się z jego interpretacją. W punkt!