Klub niedoszłych filozofów (2)

[Marcin Sztelak]

O poranku poruszamy
palcami u stóp, licząc na konstruktywną
dysputę z szumiącą wodą
w tle.

Mimo szczerych chęci zdarte gardła
odmawiają posłuszeństwa.
Pozostaje gestykulacja, lecz z pustego
w próżnie, do tego nie da się ugryźć
nawet kęsa.

Śniadanie wystygnie, nawet zimne.
Paradoks nie pozwalający z czystym
sumieniem pościelić łóżka.
Nie wspominając o otworzeniu drzwi.

Kolejny dzień spisany na straty,
klucz rdzewieje pod wycieraczką.
W zanadrzu odwieczna zagadka okien
czystych niczym kryształ,
mimo oklejenia setkami pism.

Ulotnych jak dym,
snujący się tu i ówdzie, szczególnie
na wysokości zamurowanej wentylacji.

Pocieszenie odnajdujemy w jutrze,
nastąpi do siedmiu roboczych dni.

[tabakiera]

Samotność, niemoc i zwątpienie.
Domena osób, delikatnie mówiąc, dojrzałych. Albo doświadczonych.
Ostatnia strofa spycha podmiot liryczny (pokolenie? naród?) do poziomu naiwnego petenta.

[eka]

Śniadanie wystygnie, nawet zimne.

To najlepsze podsumowanie stanu niedoszłych filozofów.

W zanadrzu odwieczna zagadka okien
czystych niczym kryształ,
mimo oklejenia setkami pism.

Wiesz, to dobrze. Oklejamy rzeczywistość tezami, teoriami, religiami... a ona dalej czysta jak okno bez szyby.

Zawsze dasz impuls do emocji. Refleksji ciut później.

[Alek Osiński]

No to dobrze jednak, że nastąpi i to w dodatku w danej się przewidzieć przyszłości
chociaż możliwe, że będzie to tylko kolejny paradoks. Czyżby Marcinie
nie było wyjścia poza zaklęty krąg?