Ta sama ścieżka

[Gloinnen]

Nie chcę oglądać twojej starości,
chcę w nią wejść i zrozumieć,
dlaczego ruchy stały się tak powolne,
i jak głęboko weszły w ciało minione lata,
że teraz już nie czas się wlecze, tylko
ręce i nogi.

To, co kiedyś kusiło korzenną świeżością,
dziś kruszy się, odpada od twarzy grudkami
błotnistego śniegu; noc polarna chciwie
wyciąga ręce; wkrótce wszystko przesypie
do lodowych urn.

Ale póki jeszcze słowo trzyma się mięśni, skóry,
póki się nie upłynnia, chcę przeniknąć
do wewnątrz, być nie tylko milczącym świadkiem
lecz równolegle przyjmować w siebie
chłód łamiący kości,

zanim wyłuskana spomiędzy rozsypujących się żeber
stanę się kłębem kurzawy. Tym samym,
co twoja niestabilność. I przez niekończący się szereg okien
umknę jak po każdym z żywych
w drugą stronę rozproszeń.


____________________
Glo.

[Marcin Sztelak]

Ruszył mnie ten wiersz, zresztą z czysto osobistych powodów. Ech, szlag by trafił przemijanie, życie kiepsko skonstruowane jest.

[eka]

No mega wiersz, Glo. Szacun. Mistrzostwo w liryce narracyjnej, kobiecej.
Tyle, że w tym utworze intryguje dylemat tożsamości.
Kim jest podmiot liryczny?
Kobietą - obserwatorem starości bliskiej osoby?
Dwie ostatnie strofy, a szczególnie dwa ostatnie wersy, pchnęły mnie do odczytu "życia" jako osoby mówiącej.
Jeśli tak jest, wiersz zyskuje wymiar uniwersalny.

[mawo]

Dojrzały i gorzki wiersz. Porusza. Przed nami ta sama ścieżka...

[eka]

Dwie ostatnie strofy, a szczególnie dwa ostatnie wersy, pchnęły mnie do odczytu "życia" jako osoby mówiącej.

No idiot ze mnie...
Podmiot wyraźnie w ostatniej strofie końcówkami wpisuje się w rodzaj żeński.
Kim więc jest?
Może życiodajną energią?

[Gloinnen]

Dziękuję wszystkim za czytanie.

Eko, żaden tam idiot.

Kobieta jako obserwatorka starości i umierania - jak najbardziej, ale przecież jak idziesz w kierunku życiodajnej energii, to nie jesteś wcale daleko.
W wielu mitach to właśnie kobieta pośredniczy między życiem a śmiercią, jest mostem łączącym te dwie rzeczywistości.

[eka]

Dzięki