początek września

[4hc]

oddychają jesienią
żyją zimą
na wiosnę planują ślub
bo nie umierają po nigdy

liście jeszcze zielone
jak energia której nie ma
wszystkiego się odechciewa

buchają płomienie z rur pod biegunem
dla ocieplenia klimatu
zimna wojna nabiera nowego znaczenia

.

inflacja zaraz dwadzieścia
podwyżki chcą dać kiedyś dziesięć
kolejny las do wycięcia
a cała nadzieja w dzieciach
srebrnikach
i przyszłości
których nie ma

a oni
oddychają jesienią
żyją zimą
na wiosnę planują ślub
bo nie umierają po nigdy

nigdy następuje zawsze
niespodziewanie

[eka]

"Nigdy" jest w tym wierszu kluczowe.
W 1. cząstce odczytałam je jako zaprzeczenie/podważenie deklaracji: nigdy więcej (zdecydowany koniec związku tych onych).
W kolejnych "nigdy" dotyka innych, szerszych, społecznych, politycznych relacji. Jesień i zima przed nami, ludźmi.
Nigdy może już nie przyjdzie wiosna, nie nastąpi lato z powodów w wersach wymienionych.

Ale co warte są takie przypuszczenia? To może być zaraz, już, bo nigdy:

następuje zawsze
niespodziewanie

Odbieram pesymizm w "początku września" jako mocny związany z wojną na Ukrainie, z wczoraj ogłoszoną mobilizacją, orędziem Putina i myślę sobie, że jego grożenie atomem... to pic na wodę fotomontaż.
Za dużo mają do stracenia grube, wyleniałe tygrysy, aby ryzykowac własnym dobrostanem, straciliby go wraz z życiem w ramach nuklearnego odwetu.

Bardzo dobry wiersz!

[4hc]

Pisany przed mobilizacją, ale dla mnie było to pewne że skończą się żniwa i zacznie pobór