Adam i wąż

[Hardy]

Wąż, zaczepiony ogonem o konar drzewa, przymilnie się uśmiechnął:

– Spróbuj jabłka. Soczyste, słodziutkie… Sama przyjemność.

Ewa długo się nie namyślała. Każda nowa rzecz pobudzała jej chęć posiadania. Odgryzła kawałek. Przełknęła i z rozkoszą, malującą się na twarzy, oblizała usta. Następnym kęsem wżarła się już w połowę jabłka.

Adam, wpierw zaciekawiony, na ten widok podał tyły. „Co będzie, jak nie nasyci się tym jabłkiem? Weżre się we mnie jak jakaś żmija i będzie życie ze mnie ciurkiem wysysała a jadem powoli zabijała. Po co mi niepotrzebne wydatki, a do tego jeszcze ciągłe marudzenie, pretensje i gadki`.

Wraz z nim prysnął wąż, co by na niego nie padło, że on jak ta żmija...

W ten sposób o sztuce niewyrzucania pieniędzy w błoto powstało powiedzenie, że chłop `ma węża w kieszeni`.

[tabakiera]

Aj tam, jabłka to całkiem niedroga rzecz.
Że kobieta taka zachłanna na pokusy, a facet oszczędny i strachliwy?
Znam wiele odwrotnych sytuacji z życia wziętych...

Zmyślnie to wymyśliłeś - na korzyść samca,

Czy w związku z tym Adam został bezgrzeszny, bo nie dał się skusić?
A może jest większym grzesznikiem, bo chytrość i nadmierna lękliwość do cnót nie należą.

[Hardy]

Tabakiero, tyle tysiącleci już od tamtego czasu w Raju minęło, że szczegółów nie pamiętam...