przyrząd optyczny

[datura]

chciałabym wyskoczyć z tej karuzeli
zrosnąć się z sobą

ktoś zamknął mnie w kalejdoskopie
udaję martwą

gdy dotyka
zmieniam się nie do poznania

przestawia moje myśli
rozszczelnia słowa

pozwalam im odpłynąć
na statku z papieru

[eka]

Pisanie nie na odwal, niepłytkie, powoduje rozszczelnienie wnętrza. Rozrywa się, kawałeczki układają się w kalejdoskopowe obrazy. Układy nie do przewidzenia, bez możliwości zapanowania nad ich kompozycją.
A czasami -ktoś- dotyka i też się nie poznajemy.

Może po prostu jesteśmy niesamowicie bogaci w wnętrza?
Czym tu się przejmować?
Poznawać je, patrzeć, dziwić się : )

Bardzo dobry wiersz.

[datura]

Pisanie nie na odwal, niepłytkie, powoduje rozszczelnienie wnętrza. Rozrywa się, kawałeczki układają się w kalejdoskopowe obrazy. Układy nie do przewidzenia, bez możliwości zapanowania nad ich kompozycją.
A czasami -ktoś- dotyka i też się nie poznajemy.

Może po prostu jesteśmy niesamowicie bogaci w wnętrza?
Czym tu się przejmować?
Poznawać je, patrzeć, dziwić się : )

Bardzo dobry wiersz.

Bardzo ciekawie to czytasz, ja podczas pisania miałam w głowie toksyczną relację międzyludzka, ale bardzo fajnie, że tak odczytujesz:)

[eka]

Dzięki za wyjaśnienie.

Ale wiesz... relacja z własnym pisaniem tez bywa toksyczna. Jak się mocno wkręcisz, zabierze normalne życie. Pokaże światu to, co nie powinien zobaczyć. Zmusza do ciągłej konfrontacji ze sobą samym.
Dobrego dnia, Daturo!

[Krokus]

Dobry wiersz, co do interpretacji, to ja widzę tu takie toksyczne uzależnienie od kogoś, kto potrafi manipulować innym człowiekiem i wyrabiać w nim poczucie winy.