Sekretne życie (z dzienników pana Zdzisia)

[Marcin Sztelak]

Na przykład wszystkich, którzy nic innego nie potrafią. Zapewne nie nauczono ich śmierci, ale w końcu to przyjdzie samo, niechciane, lecz niezbędne.
Niczym deszcz, który też prędzej czy później przemija.

Wyszło poważnie, a miało być o przedmiotach odrzuconych, więc do rzeczy:
chodzi o te przedmioty, które zakurzone spoczywają w czeluściach szuflad (jeszcze całkiem dobrze), pawlaczy (też nieźle), piwnic (kiepsko). Leżą w tych miejscach z odroczenem wyroku, w strachu oczekując dnia egzekucji, który niezaprzeczalnie nadejdzie. Wtedy powędrują na śmietniki, z nich na wysypiska, później – cóż, całkowita destrukcja. A przecież kiedyś były tak niezbędne swoim właścicielom, tak cieszyły. Dziś – ech, kolejny przykład ludzkiej niewdzięczności. Pociesza mnie nieco, że przynajmniej w moim przypadku nie mają się czego biedactwa obawiać. Nie wyrzucam, często odwiedzam, zawsze z dobrym słowem.
Tyle ich życia ile mojego, więc dbają o mnie jak mogą. Takie porozumienie – dziękuję moje drogie, nieco przechodzone, przedmioty.

[eka]

Mimo szczypty ironii, wzruszasz.
Dziękuję.