Kotki

[Agnieszka R.]

przyszły na świat w szafie
siostra w przypływie złości
wyrzuciła wraz z matką na zimny strych
przez szparę w drzwiach
przenosiła jednego po drugim w pysku
zrobiłam legowisko w ciepłym korytarzu

kleiłam się do kolan matki
w poszukiwaniu ciepła
to były niespokojne nogi
ciągle w drodze między
jednym a drugim kochankiem

moje drzwi nie mają szpary
dobrze zamontowany judasz
sprawia że łatwiej rozpoznać kata

[lczerwosz]

Przyszłość zależy od syna. Jak jego wychowałaś.

[Agnieszka R.]

Ale tego peelka nie powiedziała. Może synowi przyszlo na myśl by ta matka nie spogladala przez zle zamontowany judasz by się oderwała od tych swoich prześladowców

[eka]

Agnieszko... mega wiersz. Emocje mi rozhuśtałaś, krzyczy dusza, ech...
Ale cii...

Znakomita klamra, konsekwentne wykorzystanie szpary, drzwi, judasza.
Historia z kotką, zrównanie (metaforyczne) peelki z kocięciem, i dalej, i dalej w dobru skazanym na cierpienie.
Ballada o Januszku pobrzmiewa w poincie.

Pękł mój przedsenny spokój.

[Agnieszka R.]

Dlaczego ballada i Januszku? Dziecko to przeciez skarb dla niektórych kobiet.

[eka]

Zniknęła końcówka z wypowiedzią syna, trudno mi więc uzasadnić niepokój, że matka (tak jak kotka) zostanie bezceremonialnie wyrzucona na strych... ale wiesz, to tylko wczorajsze wrażenie. Jakim cudem powiązane z książką... teraz nie wiem.

Mimo pozbycia się wątku syna, nadal jest groźnie, bohaterka ma mniej szans na ewentualną poprawę statusu ofiary przemocy:

moje drzwi nie mają szpary
źle zamontowany judasz
sprawia że trudno rozpoznać kata

[Agnieszka R.]

zmienie, już mam dosyc tych katow i oprawców Już dość rozdrapywania tych ran, dość

[eka]

dobrze zamontowany judasz
sprawia że łatwiej rozpoznać kata

Wolę tak : )

[Agnieszka R.]

Dziekuję

[lczerwosz]

Poprawka celna, wiersz lepszy.

Widzisz, nie zawsze szukam tylko wad.