Amplituda drgań

Wiadomość

Marcin Sztelak · #1 Post autor: **Marcin Sztelak** » 23 wrz 2020, 18:20

Drzwi zamknięte, drzwi otwarte,
ustawiczne chybotanie między oślepiająco
białymi ścianami. I ten przeklęty dzień
bez końca, napięty jak struna na powierzchni okna.

W nim odbicia bezokich lalek wyciągają zachłanne
rączki w stronę słońca, to drży wśród kikutów
spalonych drzew. Brak szelestów, więc udaję,
że śpię schowany za ochronną warstwą papieru.

Niespokojny oddech uwypukla druk, dwanaście
niesprawiedliwych słów i najczarniejsza kropka,
chociaż to na pewno nie ostatnie zdanie.

Jednak wbrew przeczuciu ostry zgrzyt klucza
obwieszcza noc oraz spokój na szklanej półce
z lalkami. Tylko odbicia pozostają takie same.
Nie wpominając o szeptach.

#2 Post autor: **eka** » 24 wrz 2020, 18:57

Amfilada doznań w czasie dnia, pozorne słońce, odbite obrazy bezokich, ślepych w swej nadziei lalek.
I noc, jako pora odzwierciedlająca stan ducha podmiotu.
Niezgoda na taki stan rzeczy - przedostatnia zwrotka. Trzeba walczyć. O co Marcin? O sprawiedliwość? O zbiorowe samobójstwo ludzkości?
Szepty, szepty, szepty.
Jest dobrze, i jest źle - usłysz.
Bdb wiersz.

Alek Osiński · #3 Post autor: **Alek Osiński** » 29 wrz 2020, 16:10

Złowieszcza wizja zagłady miasta zbudowanego
z domków z kart. Robi wrażenie
no może nad mniej statyczną puentą bym jeszcze pomyślał...

Pozdrawiam