emfaza

[marta zoja]

kiedy cię pierwszy raz usłyszałam
zapaliło się we mnie światło latarnika
na morzu niekochania dryfując
wołałam
nie było nikogo kto jednym zdaniem
wyciągnąłby jak Mojżesza z wody
poznania i odrzucenia mojego ja
krzyczałam
w Śpiewaj ogrody zobaczyłam życie
metafizykę gór i opowieści pielgrzyma
jednocześnie zaprosiłeś włóczykija serc
ciszą
wiem co znaczy dziewczynko wstań
potrafię śpiewać po aramejsku
gdy pokazałeś mi swoją twarz
dorosłam poznając siebie
już nie krzyczę

Wiersz zainspirowany zasłyszaną nową powieścią Pawła Huelle, czytaną w Trójce przez samego autora.

[Lucile]

usłyszałam, wołałam, krzyczałam, zobaczyłam, dorosłam -
zdecydowanie za dużo.
Chyba że... tytułową emfazę użyłaś jako amplifikacji horyzontalnej (ilościowej) uwypuklającej i wyolbrzymiającej przekaz wiersza?
A i tak - moim zdaniem - tekst by zyskał, gdyby zrezygnować z tych wewnętrznych, gramatycznych rymów.

Pozdrawiam
L

[marta zoja]

Lucille, tytuł przyszedł pierwszy nawet nie sprawdzając, słowa miały być uwypukleniem mojej nadwrażliwości, na to co pisane, zasłyszane. Moje doświadczanie obrazów we mnie, samych się malujących po przeczytaniu czegoś unikatowego, zwłaszcza tutaj na ósmym piętrze świadomości . Pozdrawiam i dziękuję za komentarz.