Na białym śniegu

[Toyer]

Wiara się rodzi na białym śniegu
czysta niepytająca o krzyże
modlitwa ołtarzem kruchej duszy
dzwonem myśli wewnętrznie szeleści

mściwe góry pytają o słońce
czule patrzące ponad nadzieję
zaśnieżona ziemia krzyczy mrozem
tylko ciepło w sercu nie zamarza

z drewna samotność jedna zapałka
tyle wystarczy by się zakochać
odmrozić uczucia łatwopalne
w kościele duszy śpiewane chórem

msza się zaczyna błogosławieństwem
samotność od końca do początku
podaję rękę na znak pokoju
wiara się rodzi na białym śniegu

[eka]

Czuję nieśmiałe, ale pozytywne wibracje podmiotu, to dobrze.
Inne moje refleksje po lekturze... mniej ważne.
Trzymam kciuki.