Szkice z lukru i grawitacja słoika

[Lucile]

(uśmiechniętym czerwonym jabłuszkiem i wierszem podzieliła się ze mną rajska jabłoń)

Kiedy pory roku gubią kalendarz,
rajskie jabłuszka i kwiaty wiśni
wiszą na krawędzi wieczoru jak niedopite
kieliszki chłodu.
Rozmawiają szeptem o posmaku rdzy.

Jesteście z lukru mówią owoce,
wiatr zdmuchnie wasz porcelanowy niedosyt,
zanim przepiszecie róż na czystopis lata.

Wy jesteście tylko więzieniem dla pestek odpowiadają płatki.
Czerwoną celą. My otwieramy przestrzeń.
Wy zamykacie ją w słoikach.

Jesteśmy grawitacją tego drzewa szepczą jabłuszka.
A my jego nieskończonością ripostuje róż na gałęzi.

Ulewa gasi wieczór,
zmywa szkice kwiatów, miesza z ziemią.
Owoce opadają w mrok,
jak urwane kropki na końcu zdania.

---
LuBe
dwadzieścia sześć dziewięć
dwadzieścia dwadzieścia sześć

kwiaty wiśni i rajskie jabłuszka.jpg

[Strood]

Bardzo plastycznie dopracowany, poetycki tekst aż do momentu, kiedy

Owoce opadają w mrok,
zamkniętą dla oczu paletę.

[Lucile]

Masz rację:

Owoce opadają w mrok,
jak urwane kropki na końcu zdania.

to zbyt banalne

[Lucile]

A może tak:

Owoce opadają w mrok
Jesień stawia swój stempel

[Strood]

owoce opadają w sepię mroku /albo bez mroku/

Nie wiem, to twój wiersz, jest trochę wariantów.
Jedne mogą się podobać bardziej inne mniej

Niemal pół wieku temu, przeczytałem w wierszu pewnego Greka coś takiego

morze z kilwaterem marzeń

dla mnie to ideał

[Strood]

Jakiś czas temu wypisałem sobie używaną książkę Patricka Whitea ,,Drzewo człowiecze'' dla końcowego zdania

Tak, w końcu nie ma końca.