Powrót do człowieka

[Toyer]

Jest we mnie człowiek tak wesoły,
że rozśmieszyłby nawet śmierć.
W czerni rozbrzmiałyby śmiechy,
żart na każdą ponurą rzecz.

Ten człowiek powoli znów się rodzi,
uśmiecha się do dzisiejszych chwil,
odchodzi od nieuniknionej śmierci,
martwy — powraca do żywych.

Los jak węzeł gordyjski —
nitka po nitce się rozplatam.
Nie jak Aleksander Macedoński —
to trudniejsza praca.

Żyje we mnie człowiek,
pełen życia i marzeń,
kolejny raz się rodzę,
by znów być człowiekiem.

[eka]

bardzo się cieszę!