Między katedrami

[Toyer]

Całe życie budujemy wspomnienia
każda osoba to cegła
jedni prowadzą do nieba
drudzy ściągają do piekła

a my sami pomiędzy światami
płyniemy będąc innych odbiciami
przeglądamy się w lustrach
w których śmieje się pustka

nie poddam się drewnianej katedrze
bo drewno od wspomnień spłonie
a ja chcę pić nadziei wodę
przeżyć nie tylko to co wymodlę

naucz mnie chodzić na nowo
wciąż raczkuję z pochyloną głową
chwytam pełną blizn rączką
kratę łóżeczka tragiczną

kiedyś wstanę na nogi
znowu będę chodzić
strachy wezmę za rogi
a odwaga będzie ze światem godzić

w katedrze kamiennej
znowu się pomodlę
o chwile w końcu nie samotne
żyć będę jak jeszcze nie żyłem

[eka]

bardzo, bardzo się cieszę, idzie ku lepszemu!