Monodram przy pustej widowni

[Marcin Sztelak]

Rzęsiste brawa
zamykające usta już przy pierwszym
wyrazie, soczystym.
Jak przystało na wytrawnego odtwórce
ról i rólek.

Owacja na stojąco,
później noga za nogą, coraz szybciej,
w ścisku do wyjścia.
Pusta sala, jaskrawo oświetlona
scena. Jednak trzeba
wygłosić monolog.

Skoro tak ważny,
do tego echo pięknie gra
w wysokich rejestrach,
więc do końca, z gestykulacją.
Byleby wytrwać i zejść
po raz ostatni z podniesioną głową.

Mimo wszystko oklaski,
wciąż trwające gdzieś w przestrzeni.

[eka]

No jest wiersz!
I daje popalić monodramystom każdej odmiany sztuki.