Góra - dół. Fragile

[Marcin Sztelak]

Moje modlitwy obligatoryjnie są niewysłuchiwane, wznoszę je w jeszcze nienarodzonym języku. Bez słów, nawet bez liter. Na górze mają niezły ubaw z tych marnych komedyjek odgrywanych każdego poranka. Oraz wieczora, o ile świadomość pozwala rozróżnić porę dnia. Czasami okazuję się to niemożliwe z powodu nadmiernego nawarstwienia pilnych spraw do załatwienia.
Przykładowo w piwnicy lub innym pomieszczeniem pozbawionym okien, co w znacznym stopniu ograniczona dostęp światła i mroku. A zegarki powymieniane na owoce pracy destylatora. Ale o tym cicho - sza, znamiona czynu zabronionego. Zresztą pewnych adresów się nie zdradza, nawet podczas przypalania ogniem, bez dwóch zdań żywym.
Na nim można usmażyć kiełbaski, zakąska zawsze mile widziana, szczególnie kiedy trzeba przełknąć znacznie więcej niż tylko nędzną czarę goryczy. Oczywiście z całą serią toastów, aby uniknąć oskarżeń o małostkowość i brak dobrego pretekstu do spędzania czasu na nocnych
rozmowach. Z powodów wymienionych początkowo bardzo cichych, przynajmniej nikt nie podsłucha i nie doniesie do wyższych instancji. Czyli kilkadziesiąt schodów, prawie to samo, a jednak kolosalna różnica w skali długiej drogi do domu. Tam zbawienny sen oraz dużo gorsza pobudka.

[eka]

wznoszę je w jeszcze nienarodzonym językiem.

Albo bez przyimka, albo: w jeszcze nienarodzonym języku.

czrę goryczy.

- chyba czarę?

Fragile intryguje. Kruchy, wątły, skacowany kierunek?