Baśń bez morału

[Marcin Sztelak]

Za kilkoma górami i jedną rzeczką
mamy świętego na każdy dzień,
z wyłączeniem siódmego – odpoczywamy
opowiadając głupie bajeczki.

Nie tylko dzieci rozdziawiają gęby,
czy co tam mają, a my pleciemy
śliną na język i koniecznie głuchymi
głosami na wiatr.

W końcu usypiają i już możemy
wznosić toasty, tańczyć do upadłego
odbiając się między ścianami.
Jak już było powiedziane – bez morału.

Ewentualnie jutro, o ile to nie będzie
przeklęty dzień pierwszy.

[eka]

Kwestionowanie wartości morałów. O ich bezwartościowości nie mamy pojęcia na starcie życia (patrz: pointa), dopiero doświadczanie różnych odsłon egzystencji tę prawdę ujawnia. De facto ich sens przynależy baśni. Życie z nią nie koresponduje.
A więc czym się kierować, Poeto? Hedonizmem?

Wiersz oparty na licznych frazeologizmach, naprawdę zręcznie wplecionych w przesłanie.

[Gloinnen]

A więc czym się kierować, Poeto? Hedonizmem?

Ślepy zaułek nihilizmu.
Pozostają protezy, tylko do czego to prowadzi?
To nawet nie o to chodzi, że człowiek pozostawiony sam sobie, zbacza z różnych dróg. On po prostu kręci się w miejscu.

Pozdrawiam,
Glo