noc nie gwarantuje wysypu gwiazd

[biegnąca po fali]

wstał dzień

prawie że powszedni choć święty

obiad sam się nie zrobi

miłością nie napchasz kiszek

więc grają mendelsona a tu on i ona

nadal nie po Bożemu w grzechu wielkim płodzą
Adamów i Ewy na zgubę

bo ze zmazą której nie wykreślą im z akt



wstał dzień

rozwiązał języki już gadają baby pod płotami

między udojem a pacierzem

strzelają słowa jak paciorki różańca wytarte od powtarzanych fraz



ktoś przytaknął

ktoś cisnął jabłkiem w głowę węża
mlasnęło upadające ciało
i miąższ się słodki rozprysł

pszczołom na uciechę ta manna

więc hosanna bardziej wietrzna niż wieczna

alerty upraszają o względny niepokój



feralna jabłoń uschnie albo strzeli w nią piorun

choć jeszcze nie dziś ale już w przyszłym roku

będą gasić zapał czerwonych jęzorów

czarnym deszczem

noc nie gwarantuje bowiem wysypu gwiazd

[eka]

Zgrabnie podane odniesienia religijne, szacun.
Podoba mi się taki sposób wyrażenia dystansu do opisywanego.

[zimny grog]

jednak te entery nie służą(jak dla mnie) wierszowi, jak najbardziej w sferze treści udanemu.
przypuszczam podzielenie go na strofy, nawet, a może przede wszystkim, nieregularne wyszło by mu i optycznie i w czytaniu, na dobre.

[biegnąca po fali]

Ewo, zimny grogu - dziękuję.
Te entery, to jakoś same się robią. Przy kopiowaniu :/