Kwarantanna

[Mchuszmer]

Kwarantanna

na początku
niedotykalne stały się kubki. jej linie papilarne
świeciły, a kolor toksyny budził odruch
ucieczki u palców. nastały nowe naczynia,
poduszki, książki, te jednak prędko zaraziły się
od blatów, obić i półek;

ścian, okien oraz drzwi, którymi wyszła. zasłony,
chroniące przed straconym w ten sposób
zewnętrzem, niebawem zaczęły ciężko oddychać. przepuszczały
mdlące smugi na dywan, aż zgęstniał
w dżunglę. porósł pokój, wygłuszył.
pozostawało półleżeć w fotelu,
zrastając się z nim. nie zdradzać ruchem,
nie ułatwiać drogi drażniącemu śluzówki
powietrzu.

ostatnie ruchome knykcie
potrzaskiwały:
znikają nam stawy? nie róbmy rumoru,
a będzie dobrze.

[eka]

Uuu... metafora lęku, który narasta, bo może i ja już wkrótce, więc zniknąć, zlać się z otoczeniem po dokonaniu zmian, przyzwyczajeń. Fotela nie ruszy, no tak, zastygajmy. Niemożność ucieczki. Uwięzienie.
Toksyny umysłu. Strach świeci.

Celna obserwacja psyche. Jak drżymy wobec możliwości, bo przecież jeszcze nie choroby.
Świetny wiersz, który przypomniał.

[Mchuszmer]

Cóż, różne są w końcu toksyny, a kwarantanny z globalnego nadania nakładają się na dodatek na te utajone.
Dzięki za tę świetną interpretację, a "strach świeci" zapamiętam:)

[szczepantrzeszcz]

Tak...

Myśli, które trudno trzymać na wodzy.

Takie myśli zwykły uciekać w strach, który świeci.