Trzydziesty trzeci dzień wojny

[Lucile]

Producenci, reżyserzy, aktorzy z przyklejonymi uśmiechami
korytarzem z czerwonego dywanu
prężąc się leniwie - pod ostrzałem reporterskich fleszów -
idą
po sławę, pieniądze,
Oscary.

Pod ostrzałem, w pośpiechu z jedną
walizką naprędce zabraną i dziećmi
ze znakiem zapytania w smutnych oczach
korytarzem - a miał być bezpieczny, humanitarny, zielony -
uciekinierzy z podpalonych miast
idą
po życie.

A świat się bawi.

---
LuBe
dwadzieścia osiem, trzy,
dwadzieścia dwadzieścia dwa

[eka]

O tym samym dzisiaj pomyślałam.
No ale cieszmy się z bardzo wielu przejawów solidarności wielu państw i zwykłych ludzi z tym dzielnym narodem.
Mogło być gorzej. Znieczulica była, jest i będzie.
Dobrze, że napisałaś ten wiersz.
Pozdrawiam, Lu.

[Lucile]

Dobrze, że napisałaś ten wiersz.

Tak, Ewo, musiałam. To był taki imperatyw, że nie miałam innego wyjścia.
Tym bardziej, iż porównanie samo się nasuwało.
Zapiski z czasów wojny ”wzbogaciły się” o kolejny tekst. A przecież dużo bym dala, by w ogóle nie powstawały, albo żeby to była ostatnia moja glosa w tym tragicznym temacie.

Pozdrawiam