pamiętać

[mawo]

przychodzisz do mnie martwa
w tym domu pachnącym pleśnią i wilgocią
gdzie bujne jeżyny wdzierają się między cegły

przychodzisz do mnie martwa
zobacz dom też nie żyje
pordzewiałe zamki na zawsze otwarte
drzwi z wiecznym bólem w zawiasach

przychodzisz do mnie martwa
cała w bliznach na murach
czuję jak twoje ciało tętni moją krwią
i oczyszcza się z bólu

przemiana nie ma końca
czas też nie
tak lekko przechodzi
przez śmierć


przychodzisz do mnie martwa


w tym domu pachnącym pleśnią i wilgocią
gdzie bujne jeżyny wdzierają się między cegły
zobacz

dom też nie żyje
pordzewiałe zamki na zawsze otwarte
drzwi z wiecznym bólem w zawiasach

przychodzisz
cała w bliznach na murach

czuję jak twoje ciało tętni moją krwią
i oczyszcza się z bólu
przemiana nie ma końca

czas też nie
tak lekko przechodzi
przez śmierć

[eka]

Wiem, czuję, że fakt Jej śmierci jest dla podmiotu lirycznego niezwykle ważny, najistotniejszy. Stąd trzykrotne powtórzenia, otwierające strofy, ale...

(...)
w tym domu pachnącym pleśnią i wilgocią
gdzie bujne jeżyny wdzierają się między cegły
przychodzisz do mnie martwa
zobacz

dom też nie żyje
pordzewiałe zamki na zawsze otwarte
drzwi z wiecznym bólem w zawiasach
przychodzisz

cała w bliznach na murach
czuję jak twoje ciało tętni moją krwią
i oczyszcza się z bólu
przemiana nie ma końca

czas też nie
tak lekko przechodzi
przez śmierć

?
Sądzę, że ten lekko edytowany zapis czyni liryk bogatszym w dramatyzm, emocje. Oczywiście, to wyłącznie moja, niezobowiązująca (nawet do Twojego odniesienia się) propozycja.
Przejmujący wiersz.

[eka]

A jak "pamiętać" interpretuję?
Najbliżej, spośród kilku możliwości, jest mi widzieć Martwą w bardzo bliskiej osobie, która była częścią Domu.
Ale też bohaterką może być Miłość, tragicznie przerwana.

[mawo]

Dziękuję, Ewo. Muszę przyznać, że Twoja propozycja zapisu jest ciekawa. Wiersz jest świeży, redagowany tutaj wprost na stronie, więc wymaga pewnie jeszcze szlifu i namysłu

[eka]

To jest bdb wiersz, który ciut inaczej mi się "pokazał".
Pozdrawiam.



Mam niemal pewność, że chodzi o zmarłą Matkę.
W którą nawet może wpisana rodzina, naród. Coś co ulega przemianie, nie tracąc fundamentu. Genów?

Jeszcze dodam, że dyskutowałam sobie z pointą. Czas lekko przechodzi przez śmierć? Ileż tu pytań.

[mawo]

Ewo, przeredagowałam wiersz, korzystając z Twoich sugestii. Wkleiłam go pod spodem. Myślę, że teraz lepiej oddaje moje intecję. No i celnie zinterpretowałaś wiersz. Jego bohaterką jest moja babcia.
Róża dla Ciebie

[eka]

przychodzisz do mnie martwa


w tym domu pachnącym pleśnią i wilgocią
gdzie bujne jeżyny wdzierają się między cegły
zobacz

dom też nie żyje
pordzewiałe zamki na zawsze otwarte
drzwi z wiecznym bólem w zawiasach

przychodzisz
cała w bliznach na murach

czuję jak twoje ciało tętni moją krwią
i oczyszcza się z bólu
przemiana nie ma końca

czas też nie
tak lekko przechodzi
przez śmierć

Bardzo na tak, zapewne optymalna wersja. Zadbałaś o spójność między strofami. A i tytuł zyskał!

Dzięki serdeczne za trop interpretacyjny.