Wybaczam

[Agnieszka R.]

z księdzem było coś nie tak
w kącie klęczałam na lekcjach religii
z rękami w górze za to
że rodzice do kościoła nie chodzili
pijanym wybaczyłam księdzu nie bardzo

po latach spoglądam na komunijne zdjęcie brata
stoi ze świecą i obrazkiem Jezusa miłosiernego
obok duży biały cień - zdrapany przeze mnie fragment
widniał tam wcześniej ksiądz
w przypływie psychozy użyłam paznokcia
chorobie wybaczam księdzu nie bardzo

[Marcin Sztelak]

Mocny wiersz. W ostatni wersie czytam wybaczyłam, dla dopełnienia klamry. I zastanawiam się czy nie byłoby lepiej wyróżnic tą klamrę.
Pozdrawiam.

[Agnieszka R.]

Marcin, dzięki

[eka]

Zaraz psychoza, normalna reakcja, ja np. bywało, że odrywałam fragmenty fotek, aby ze wspomnieniami skończyć.
Tak, że no... niech bohaterka nie przesadza, przekaż.

A sytuacja liryczna? Takich doświadczeń nie miałam, co nie znaczy, że w realu innym dzieciakom o wiele gorsze się nie zdarzały. Temat rzeka...
W wierszy nurt główny z licznymi dopływam: psychika dziecka, rodzice, duchowość, wybaczanie.
W sumie dla dobra własnej psyche warto wybaczać sprawcom doznane zło, mniejsza czy zasługują.

[Agnieszka R.]

Eka dziekuję za słowa.