Niewyraźne pisanie

[Marcin Sztelak]

Zamiast początku: poeta musi
wyrażać się niezrozumiale, szczególnie w knajpie
zasnutej dymem.

Przysięgam, takie jeszcze istnieją. Po godzinach.

Poza tym języki są biodegradowalne i tak dalej
pitu - pitu, chlastu - chlastu aż do zaniku tętna.
Lub jak mawiają anachoreci blokowisk
– jeden krok poza cienką linię.

Dzielącą przestrzenie klatek na połowy,
nierówne. Zgodnie z logiką ławki i podwórka.
Żeby nie wspomnieć o śmietnikach i krzakach,
tam dzieją się rzeczy oraz nie tylko one.

Przysięgam, na słońce w słoiku. Po zachodzie.

Zamiast końca: poeta musi
zasypiać niespodziewanie, szczególnie w połowie
kolejnego wersu.

[eka]

Ale dzisiaj dobry dzień na świetne teksty : )

Zamiast początku: poeta musi
wyrażać się niezrozumiale, szczególnie w knajpie
zasnutej dymem.

Przysięgam, takie jeszcze istnieją. Po godzinach.

Serio istnieją? Gdzie? Dym i pytyjska gadka - nieodłączne atrybuty poezji, fakt! : )

Poza tym języki są biodegradowalne i tak dalej
pitu - pitu, chlastu - chlastu aż do zaniku tętna.

Tętna i dymu z ogniska wróża. Dystans do śmierci poety, bo bez niego wersy nie powstaną, wspaniały. : )

Przysięgam, na słońce w słoiku. Po zachodzie.

: ) gorzko, ale bardzo dobra metafora.

Zamiast końca: poeta musi
zasypiać niespodziewanie, szczególnie w połowie
kolejnego wersu.

Czytam jak ironię po całości wymagań, jeśliś jest poetą, umrzyj podczas pisania. Bo poetą się nie bywa, poetą jest się zawsze i zawsze inni muszą to czuć i widzieć, romantyczny wzorzec się przykleił, nie ma litości : )

A jeśli chodzi o tę cienką linię... poezja drenuje każdą przestrzeń i czas, więc spadajcie koneserzy wielkich tematów i wyszlifowanych literek.

Super wiersz, Marcin.

[lczerwosz]

Już nie robią klatek ze schodami w koło, z wielką dziurą na poetów. Został szyb windowy, tylko trzeba mieć jakiś śrubokręt no i smykałkę. Cienka ta linia graniczna.

[Krokus]

Podoba się, masz rację poeta na początku musi wyrażać się niezrozumiale najlepiej w knajpie zasnutej dymem. Czy takie jeszcze istnieją? Tego nie wiem, ale kiedyś często chodziłem do takiej, spotykałem czasami drugiego poetę i rozmowy z nim o codzienności było poezją gadaną, a słowa unosił dym i tworzyła się niecodzienna atmosfera.

[AS...]

świetny wiersz