okruchy

[biegnąca po fali]

śniłeś mi się wczoraj
a sny miewam piękne
czarno-białe i nieme
sama esencja

w takim śnie jest mi dobrze
skóra nie ma przebarwień
ja kompleksów

pies wyprzedza nas o krok
na razie biały
kolory wymyślą później
choć nie wszystkie naraz
nie zdążę zaprotestować

i oto stoisz przede mną
w czerwonej koszulce
a nie lubię czerwieni
usta mam niepomalowane
i sukienek nie noszę

co najwyżej głowę w chmurach
deszczowo burzowych
sinych jak świt
otrząsający się z gwiazd
niby pies z deszczu

po bezpańskim dniu
pańska noc
w menu okruchy

[eka]

kolory wymyślą później

Bardzo ładny wiersz, Ewo. Ujął.
Życzę, aby kolory zaistniały w snach, i na jawie, wszędzie.
Więc niech bohaterowie snuwiersza jak najszybciej te kolory wymyślają, wzbogaci się menu.

[lczerwosz]

Ja nie do końca rozumiem. Jakie okruchy. Czy była jakaś uczta, coś spadło ze stołu. Albo za późno przyszłaś na posiłek i zostało niewiele, okruchy. We śnie miała być konsumpcja wspaniałego, od dawna wyśnionego ciacha niewątpliwie, pańska noc, ale coś jednak nie wyszło, dostałaś tylko okruchy. Może jakaś inna się najadła do syta twoim ciachem, gdy jeszcze nie zasnęłaś? Pod twoją nieobecność we śnie. Nie warto tykać nawet tych okruchów.
Ostrzegam, jeżeli brak koloru w czymś, to odłóż i szukaj czego innego gdzie indziej. Nie ubarwisz na siłę, zawsze szare zawładnie postrzeganiem, zostanie płacz i tęsknota, a będzie już za późno.