Oda do pochwy

[Hardy]

(Dzwonek szkolny już zabrzmiał, a więc i historia wraca, minione dzieje nasze.
Na przestrzeni wieków z iluż to opresji polska szabla ratowała kraj. Ileż to poematów jej poświęcono. A o pochwie, która była nieodłączną częścią i bezpieczną "przystanią" dla szabli na czas pokoju?! Nie znam żadnego.
Najwyższy czas nadrobić chociaż fraszką, a właściwie odą, docenić też jej znaczenie)


Pochwo! Ty przez całe dzieje
szabli dawałaś nadzieję,
gdyż, jak nazwa twa wskazuje,
swojej szabli wyczekujesz,
czy stępiałej już, czy ostrej.

W pochwie zawsze jest radośniej.
Jest przystanią, odpoczynkiem...
Szablo, nie śpisz w pojedynkę,
więc pamiętaj o swej lubej,
złóż hołd, choćbyś miała w czubie.

[eka]

Pikna personifikacja. Ta szabla - ta pochwa, ech, wspólne spanie pań od wieków sankcjonowane. A mówią, że to efekt współczesnego upadku biblijnych norm:)

[Hardy]

Pikna personifikacja. Ta szabla - ta pochwa, ech, wspólne spanie pań od wieków sankcjonowane. A mówią, że to efekt współczesnego upadku biblijnych norm:)

Jaka personifikacja, jaka personifikacja?! I jeszcze panie na dodatek... przez głowę mi nie przeszło. Ja tu o wspaniałej historii naszey, o rycerskich przewagach i leżach w odpoczynkach między bojami o Oćczyznę naszą umiłowaną... a tu o jakieś dwuznaczności mnie podejrzewają. Do tego jeszcze o upadek tych biblijnych! O Sodomio i Gomorio!