Koniec jest początkiem, Uroboros, czyli niekończący się wiersz

[eka]

na stole amaretto lśni zapachem
oczy podkreślone czarną kreską
szukają rys na białych ścianach
ciemność za drzwiami
woła

[eka]

wołaczu! proszę:
nie uciekaj z naszego języka!
bez ciebie już tylko samotność
nas gorzko dotyka.
co z tego, że wszystko nazwiemy oraz opiszemy,
jeśli do podmiotów reszty deklinacji, po mieniu,
nigdy się nie odezwiemy?!

ziemio, bracie, siostro, rudy kocie,
cudzie mój w kosmosie, teraz ty,
czarny psie,
niezastana rzeko,
samotna stokrotko,
upierdliwy gzie,
przemyślany sensie i trudny bezsensie,
podajcie mi rękę albo myśl, lub kształt,
do kontaktu chęci,
niech relacji będzie wciąż więcej

i więcej!

[Jana]

I więcej nie pasujesz już
do
wyindywidualizowanej z codziennego tłumu
przesłodzonej muminkowatości,
przeglądając się w lustrze dnia.

Nie pasujesz już
do
bladolicej niepowtarzalności
rozintelektualizowanej
polnymi kwiatami i perłą Vermera.

puder w kremie nadąża zakryć
pełznący cień zamyślenia.