Sól.

[Karma]

Wokół łóżka.
Na szczęście.

Na odegnanie drewna spod palców
czy ku ogólnej satysfakcji ducha,
który okupuje szafki i regał na ślinę,
sklecony z płyt i dymu rozbieganego
w pióropuszach. Lubię kiedy lzawisz.

Mogę posypać cię wtedy popiołem,
a ze stóp przepowiadać przyszłość.
Tą najbliższą zresztą mieścimy właśnie
w regałach, aż skrzypią pęknięte.

Mogę posklejać je taśmą na słowo,
deszczem, pogodą, a potem odejść
i nigdy już do tego nie wracać.
Dopóki półki nie zetną się w igłę,
a ja nie zyskam czucia.


Z cyklu: Sól. Drewno. Kamień.
Jagoda Mornacka.

Kwiecień, Dwadzieścia Dwadzieścia.

[BerniM]

Uwielbiam Twoje wiersze, są jak zaczarowane w Twojej oryginalnej wrażliwości. Życie z duchem pod jednym dachem może być interesujące z solą jako tarczą ochronną wokół łóżka, żeby nie spłoszyć snów w technikolorze...i te pająki. lubię pająki, mieszkają pod wanną w łazience i na wiosnę wynoszę je na zewnątrz na gąbce, żeby nie połamać im nóg ...stopy to fetysz... Piękny wiersz, lubię potykać się na jego zakrętach.

Pozdrawiam )

[Karma]

Dzięki za czytanie

[Alek Osiński]

Piszesz sól, a ja tu widzę jakąś Sulamitkę
rzecz jasna kwestia przyprawy jest istotna
podobnie jak rogi za którymi Pil się ukrywa...

Pozdrawiam

[eka]

regał na ślinę,

zdominował czytanie. Fakt, rozpuszczenie na języku łyżki soli będzie skutkowało powyższym, ale to zły trop.
Sól tutaj chyba jako czynnik konserwujący podmiot, chroniący przed uaktywnieniem się zanim nie powróci ostrość i wrażliwość.
Twoje oryginalne próby przekładu emocji w zaskakujące metafory zawsze mnie zdumiewają.

[Karma]

Mnie również.
Ale ja zawsze na wszystko patrzyłem inaczej.
Dziwak ze mnie.

Dzięki za czytanie

[Marcin Sztelak]

Bardzo dobry, szczegôlnie w warstwie metaforycznej. Daje do myślenia. Chociaż w ostatniej niepodoba mi się nigdy - słowo ostateczne, a przecież powrót jest planowany, po odzyskaniu czucia.

Pozdrawiam.

[Karma]

Tak. Tylko to nie nastąpi.
I to też jest metafora, Marcinie

Fajnie, że żyjesz