Koniec jest początkiem, Uroboros, czyli niekończący się wiersz

[Jana]

Księżycem w kolorze (Indian Yellow)
który oświetlił niebo jak neon
i taras kawiarni w gwiaździstą noc
gdzie przy stoliku w zmysłowej czerni
‚zielona wróżka’ rozmywa tło

[eka]

zielona wróżka rozmywa tło przedwiośnia
i znowu przywyknę do szeleszczących koron
nad głową a kolorowe dywany z łąk
będą obiecywały świeżość

za to listopad w finale
nie oszuka

[eka]

nie oszukamy siebie. nie ten mental, panie.
ale w gnieździe myśli, w jasnym cieple,
przebijają skorupki kolorowe światy.

i lecą wyżej od nas.
uśmiechnij się.

[eka]

uśmiechnij się kiedy wiesz
że rację masz i jej nie masz
i kiedy kotek pod dłonią
mruczy kołysanki
kiedy budzisz mi czas
rozlewasz lasy i rzeki
rozpędzasz myśl
rozgryzasz rzodkiewkę

przytulasz

[Jana]

przytulasz kolorowe sny
kto jak nie ty
masz klucze do zapomnianych
zamkniętych części nas samych

[eka]

zamkniętych części nas
(samych wyłącznie w nie naszych spojrzeniach
ukrytych za kurtyną astygmatyzmu)
skarbie mój
nie otwieramy

[eka]

nie otwieramy już przed nią drzwi,
bo przetarła nasze zbroje,
połamała miecze,
karki pochyliła.

niech postoi przed adresem,
zanim wyważy.

[Jana]

zanim wyważy zamknięte drzwi
( za nimi królicza nora)
Ona uważa, bo wpadnie gdy
przyjdzie i na nią już pora

[eka]

wpadnie gdy przyjdzie i na nią już pora
gotuj twardej prawdzie usłużne ramiona
ona nawet nie chce lecz po prostu musi
najpiękniejsze kłamstwo
sprzed drzwi jej nie zrzuci

trzeba więc oswajać
inny wymiar czyśćca
odleglejsze nieba