Od zmierzchu do świtu

[Marcin Sztelak]

Zmierzcha – już po śniadaniu.

Grzeszę myślą, uczynkiem i przegadaniem, sprawy wczoraj wrzucone pod dywan dzisiaj, dziwnym trafem, rozlazły się po kieszeniach. Na szczęście dostarczono mój wyrok, na miarę skrojony, sprawiedliwy i według potrzeb. Dobrze, sam pobiegnę w podskokach na szafot głowę niosąc pod pachą, dar przedgrobowy dla zbyt młodego kata, (aby się nie wykazał niesprawnością, jakoś mi szkoda gówniarza). Zwrócę to, co napisane, do ostatniego zdania, nie omieszkajcie spalić jak najdokładniej. Pewnie nie wiecie: one i tak nie spłoną, mimo iż drukowane.
Więc bijcie, byle mocno, perfidnie, prawowiernie nadstawię drugi policzek, pośladek i co jeszcze tam chcecie. No, na co czekacie, do dzieła panowie i panie, przecież nie oddam, zresztą nie pozwolicie.
A niechże was szlag trafi – zawieszono wykonanie, bezterminowo, a już się pożegnałem, testamentem podzieliłem dobra i długi doczesne (tych ostatnich jakby więcej). Moratorium przez plecy – tak się nie robi skazanym.

Świta – czas na kolację.

[eka]

Pisze się przede wszystkim dla siebie. Człowiek silny powie: to co mam, wystarcza mi. Nie muszę zabiegać o uznanie, o poklask.
Dystans wobec "wyroków" w tej materii - to panaceum. I życie za dnia.
No to się pomądrzyłam:)

A metaforyczny tekst i klamra ujęły pomysłem i wykonaniem.