Szalik poety

[point of view]

Wiersze,
objawiają się zwłaszcza zimą obłoczkami pary,
wydychanymi przez poetów w zimnych,
nieogrzewanych pokojach.

Musi być naprawdę chłodno,
żeby móc dostrzec poezję.

Problem w tym,
że nie każdy je widzi.
Trzeba mieć dużo samozaparcia,
by godzinami siedzieć w hotelowym pokoju
przy otwartym oknie,
wpatrując się aż do bólu oczu
w to, co za nim.

Niektórzy wabią Wenę
szklankami gorącej, parującej herbaty,
która niestety stygnie niemiłosiernie szybko.

Wtedy, niektórym
ale bardzo rzadko
rodzą się przemyślenia.

Skondensowane myśli,
powinny być jak najszybciej zamykane w słoiczkach,
ulatniają się z parą znad szklanki tak łatwo.

To dlatego,
tak poetycko patetycznie,
mają szyje omotane szalikami
i rozchełstane koszule na piersiach.

Przecież w poezji,
powinno być też trochę cierpienia.

Nie dziwcie się zatem,
że poeci umierają tak młodo.

[eka]

Co jest wartościowe bardziej: cierpienie czy szczęście? Czego częściej doświadczamy? Jak wpływają na nas?
Wydaje mi się, po tysiącach przeczytanych wierszy, że częściej impulsem do pisania jest cierpienie.
W dodatku "szczęśliwe wiersze" trudniej zamykają się w literach.

Poeta głodny, chłodny, samotny, cierpiący...
Naprawdę? Epikureizm potrzebny od zaraz

Sądzę, że Twój wiersz był pisany z głęboką wszytą nutką ciepłej ironii.

(łap obłoczek:)