gladiole

[datura]

twoja dłoń
szorstka jak ściana domu
który pachniał gęsim pierzem
i gladiolą

moja niemiłość
głęboka jak dół
kopany w niebie

spójrz

pamięć o nas
kruszy się niczym farba na drzwiach
skóra chłostana słońcem w polu

szpadel rozcina miękką glebę
nie pyta o pozwolenie

słońce zachodzi na po złej stronie
wróży długą zimę i marny urobek

ptaki szukają lata
znajdują nasze resztki

smakują domem
krwią zakrzepłą w kąciku
pokoju

[eka]

U mnie też mówi się na te kwiaty: gladiole : )

A wiersz jak chleb posypany solą.
Myśl podpowiada rodzinny horyzont, ale nie na 100%.

Znakomita metaforyka, po całości. Trudno mi wybrać najlepszy wyimek.
Szacun, Sylwio.

[zimny grog]

z martyrologią na wschodzie pobrzmiewa mi przekaz.

pamięć o nas
kruszy się niczym farba na drzwiach
skóra chłostana słońcem w polu

ten fragment najbardziej z dobrej całości, do mnie przemawia.

pozdrawiam.

[tabakiera]

Mam barierę przed interpretowaniem, gdyż wyczuwam dużą intymność tego gorzkiego, pachnącego sporym kawałkiem życia wiersza.

[Gajka]

Datura

Ot życie, dlaczego ty jesteś czasem takie okrutne i dlaczego tak ranisz pamięć... Ale spoko, to tylko moja interpretacja, a ja jak już kiedyś napisałam często się mylę w ocenie twórczości.

Pozdrawiam

[eka]

moja niemiłość
głęboka jak dół
kopany w niebie

Wróciłam i zdumiewa mnie trafność tych wersów.
Dół kopany w niebie przez niemiłość.
Z nieba wprost w prozaiczną, trudną codzienność ziemi.

[biegnąca po fali]

Piękny wiersz

[Krokus]

Bardzo dobry wiersz.

[Gajka]

Datura:)

Brak słów - piękny utwór literacki.

Pozdrawiam