Zagubienie

[Toyer]

Łatwo zgubić siebie jeszcze prościej
miłość która pozwoliła się odnaleźć
śmiechy śmieją się z płaczu kopią grób
z pamiętanych pocałunków

nie ma odpowiedzi tylko pytania
uśmiech to tylko wspomnienie
życie bez życia się rozpada
padając na kolana krzyczy

niezrozumiała wina o dwóch biegunach
radość oraz rozpacz
była i jest
odeszła nie odchodzi

szalona wiara w dwóch skrajnościach
ogromna szalała maluteńka umiera
chcąc umierać nie chce umierać
nieokreślona gubi skrzydła

tyle wzlotów a upadek jeden
moja wina własna niewiara
koniec dnia to koszmar a ranek
początek koszmaru

żyję tylko we śnie
a w dzień gdy nie płaczę
chwil bez łez coraz mniej
życie pozwól się odnaleźć

[eka]

śmiechy śmieją się z płakania kopią grób

A może tak:

śmiechy śmieją się z płaczu
kopią grób

?

Strasznie smutny przekaz. Na pewno operujący lepszym warsztatem niż ten w poprzednim wierszu.
Choroba dwubiegunowa?
Dobre w niej, że spod rynny zawsze kiedyś przenosi pod słońce, ruchu tego jak najszybciej życzę.
Pozdrawiam, uściski mocne!

[Toyer]

Poprawiłem jestem w tak ciężkim stanie w jakim jeszcze nie byłem - choroba zniszczyła mi związek i obniżyła samocenę prawie do zera - ciągłe płacze - 3 tygodnie w szpitalu psychiatrycznym i dostałem tylko takiej traumy że przez tydzień nie mogłem wstać z łóżka - nie widzę sensu życia - dzisiaj wizyta u lekarza - leczyłem się u kogoś innego od 15 roku życia - szkoda że mi nie powiedziała że kawa osłabia działanie leków a piłem jej dużo - muszę się uczyć żyć od nowa - dziękuję za wsparcie

[eka]

Masz tu od nas Wszystkich wsparcie NIEUSTAJĄCE!
Będzie lepiej, uwierz!
Pisz, to pomaga.

Herbatka dla Ciebie
Trzymaj się!