Słońce w papierku

[Toyer]

Zamykam słońce w duszy gwieździstej grzeje
myśli zamiana z tych mroźnych na gorące
promienie odwrócone dają nadzieję bez chmur
ciało jak papier kruche nie płonie rozpala

wewnątrz pożar bez groźby
niech płonie uśmiecha się
wielka gwiazda przeganiając
myśli padające w złą stronę

zamknięte w ciele jak w papierku
cukierek
słodsze bez trucizny niepozornej
kocham słońce

potrafi spalić i ocalić
ocalały
pełen słodkiej odwagi
jak pralinkę

w papierek zawinięte
odwijam
smakuję

[eka]

Zamykam słońce w duszy gwieździstej grzeje
myśli zamiana z tych mroźnych na gorące
promienie odwrócone dają nadzieję bez chmur
ciało jak papier kruche nie płonie rozpala

Zbijasz za dużo treści w wersie - to raz.
Dwa - określenia stawiane po obiekcie określanym, czyli przymiotniki po rzeczowniku, archaizują przekaz, można, ale nie za często, aby nie wpaść w wątpliwej jakości epigonizm po młodopolskich poetach.
Wielka litera inicjująca wiersz też jakby nieuzasadnioną manierą.
Tak że... oto propozycja zapisu 1. cząstki:

zamykam słońce w gwieździstej duszy
grzeje myśli zamiana
mroźnych na gorące
odwrócone
promienie dają nadzieję
bez chmur ciało jak papier kruche
nie płonie - rozpala

[Toyer]

Wszystkie wiersze zaczynam wielką literą niech to będzie moją manierą - od zawsze tak pisałem - za propozycje zapisu dziękuję - cały czas ćwiczę

[eka]