Paralaksa

[Alek Osiński]

Padający siedem dni deszcz
potrafi rozmyć nawet pamięć. Może to jednak dobrze
bo pośród szemrzących strużek
wydaje się bardziej żywa, zdolna unieść
o wiele więcej niż zwykle. Cicha woda

poradziła sobie z głazami, niosąc na wschód
żeby w twoich oczach mogły się zmienić w źrenice. Widzisz
sól nie jest już groźna, krynice zimowego pałacu
zastygły pod czerwonym niebem. Życie
znowu czyste pęka jak kryształowy wazon
pod stropem białej sali i żyrandole ronią światło na oślep.

Sztuczne, ale inteligencja każe szukać wyjścia
wśród obić foteli; muz, które przysiadły na ich skraju
żeby z gromkim śmiechem pożerać soczyste owoce.
Sok leje im się z ust i skapuje na stół
układając z martwą naturą w tętniące życiem wzory
aż chce się tańczyć i krzyczeć – niemożliwe
że kiedykolwiek możemy być kwita.

[eka]

Witaj, Alku : )

Pamięć rozmyta potrafi unieść więcej - chyba tak, tak!
Celne, przekonywujące, plastyczne porównanie do rozlanej cichej wody, która tyle może zmienić, głazy przenosić.
Wszytko zależy od odległości, kierunku spoglądanie w przeszłość. Ja tu widzę wnętrze kopalni soli w Wieliczce, zachwyciło i... przestraszyło. Ambiwalentne przez smak soli i piękno w miejscu bez słońca.
Muzy to sztuka/sztuki. być z nimi kwita? O nie, nic się skończyło, to nie wysychające Morze Martwe, a największy ocean możliwości, gdzie sól stanowi mniej niż promil.
Wbijasz mnie zawsze w inny świat, niby literkowy a tak nasycony życiem.

[Alek Osiński]

Cześć, Ewo : )

Dzięki bardzo za wejrzenie. Jak zwykle wnikliwe.

[eka]

Rosnę : )
Wracam tutaj.