Zamrożone błyskawice

[Toyer]

W Sebaście zima surowa jak
kat co toporem dusze z ciała
wydobywa

żołnierska odwaga w piekle co nie płonie
zabija przeszywa kości strzałami

morale perłowe czyste
jeden im Wodzem święte
zamarzanie

bunt ziemski to nie bunt
Niebieski tam teraz piorunami
stały się zmarznięte męczone
silniejsze niż śmierć błyskawice

co burzę teraz grzmią czterdziestoma
gromami
pogański pech śmieje się
brak zaufania dla Wodza
pechem nad pechami

wolność i siła
jak Fulminata

[eka]

marale

morale?

ciała silniejsze niż śmierć błyskawice

co burzę teraz grzmią czterdziestoma

- coś nie gra w tych wersach. Może "błyskawice" przenieś na początek 2. wersu?

Fajnie dbasz o spójność.
A wiersz oparty na fenomenie oksymoronu.
Pamiętam, jak pacholęciem będąc, uwielbiałam kolędę z tekstem Karpińskiego, szczególnie ten fragment:
- ogień krzepnie, blask ciemnieje, ma granicę nieskończony - niezwykła moc słów z pogranicza magii.
Granice nieskończoności... chyba dlatego, że nasz ludzki mózg nie potrafi wyobrazić sobie czegoś bez ram, bez końca.

[Toyer]

Tak powinno być morale już poprawiłem - błyskawice silniejsze niż śmierć - w tym sensie - zaraz zamienię może będzie lepiej - z ciał zrezygnowałem - wiersz jest o czterdziestu męczennikach z Sabasty- na których historię ostatnio natrafiłem

https://pl.wikipedia.org/wiki/Czterdzie ... _z_Sebasty

[eka]

Dzięki za link i za wiersz, nic o nich nie wiedziałam.