kontrasty

[abandon]

.
na początku było słowo
zasiane na podatnym gruncie
rodzi szczeble drabiny jakubowej

wbrew naturze

walka toczy się wewnątrz
dla zasady rozłożony parasol
ukrywa rzeczywistość

między grzechami

wiara mija się z powołaniem
połączenie bieli z czernią
wodzi owieczki na pokuszenie

tworzą listę ofiar

rozgrzeszenie spływa z góry
jak łaska z pastorału
dzieli stada między pasterzy

według win

źle wróży na przyszłość
brud pod paznokciami
na pamiątkę pierwszej komunii
.

[eka]

Relatywizm jest potrzebny. Narzucenie "jedynie słusznego schematu" uniemożliwiłoby wybór, a więc wolność.
Kontrasty i ich miejsca wspólne (jak szarość) uruchamiają rozwój lub go wstrzymują.
Tak że no... ja bym to jeszcze przemyślała

[abandon]

W tym temacie jestem trzeźwo bezmyślny. Wiersz powstał po pierwszym filmie Sekielskich 2019. Wystarczająco udokumentowane to, co wszyscy wiedzieli, ale lepiej głośno nie mówić.

Wybacz, ale nic nie zmienię. To mój protest song na niegodziwość w sutannach.

Dzięki.

[eka]

Aaa... takie bezpośrednie uderzenie robi swoje.
Nie prosiłam o zmiany w wierszu, ale o przemyślenie roli zła w powstawaniu dobra i odwrotnie. I to nie tylko na tym terytorium.

[abandon]

Ja tam wolę nie relatywizować. U mnie jest prosto: dobro is dobro, zło is zło. Nie mnie liczyć procentowy udział.
Ale żeby nie było, kiedyś napisałem wiersz: narodziny dobra;)

[eka]

Ciekawe kto/co, jak i gdzie je poczęło : )

[abandon]

Dobro zawsze rodzi się z czystego poczęcia, bo jakże by inaczej.
Czyli nie lubię relatywizować, ale czasem uda mi się stanąć jednocześnie po obu stronach rzeki;)

[eka]

Czyste poczęcie? Tak w 100%?
Dawaj ten wiersz, na pewno coś zrelatywizuję : )

[abandon]

Nie dam, bo już widzę, jak go relatywizujesz na strzępy, a tak niech spoczywa nieborak w pokoju w archiwum. Świeć Pani nad jego mroczną duszą;)

[eka]

: )))))) nie ma go, prawda?