Sprzeczności

[Marcin Sztelak]

Jest nieszczególnie,
na nisko zawieszonym niebie
wirują dziecinne bąki, raz po raz
monstrualna ręka puszcza następne.

Świat się kończy
na każdej kolejnej ulicy, poprzecznej
lub skośnej w stosunku do pępka
niepoczętego dziecka.

Gubimy się na klatkach,
schody prowadzą gdzieś w bok,
nawet nie na manowce,
ale do absolutnie pustych mieszkań.

Tam czerń
wypala znamiona na dłoniach,
naznaczeni musimy żyć
w kartonach, wśród innych
zapomnianych zabawek.

Aż w końcu odwieczny
kurz pochłonie ostatnią myśl
i płytki oddech
zamieni się w najcichsze westchnienie.

[eka]

Mamy status zabawek, cały świat ma z nadania niewidzialnej ręki? Kreatora czy władców świata? Ciężka myśl, podmiocie. Wiersz sugeruje, że od niedawna żyjemy w przedstawianej sprzeczności. Wizja wojny? A może zupełnie coś innego.
Powstało środowisko (dzięki sztucznej inteligencji?), któremu nie jesteśmy potrzebni.
Wiersz do głębokich przemyśleń. Wybacz, jeśli nie trafiłam w przekaz.
Pozdrawiam.

[Alek Osiński]

A to właśnie paradoksy i paralaksy doli człowieczej.
Chociaż czy na pewno - czego właściwie i dlaczego oczekuje człek od swojej doli?
Pozdrawiam