Podróż ku wieczności

[Toyer]

Wszyscy żyjemy między momentem a wiecznością
eteryczny dzień miesza się z egzystencjalną nocą
zagubione gwiazdy odbijają się w ślepych oczach
trzymając grzywę słońca jedziemy na oklep

czasem ciepłe promienie wskazują drogę by ją potem znowu ukryć w kieszeni losu
szalony przewodnik kieruje w stronę światła którego jeszcze nie widać na horyzoncie

czas i przestrzeń to dziecinna błahostka
kapryśna nieczuła śmiejąca nam się w twarz
w krzywym zwierciadle odbija się przyszłość
tragikomiczna teatralna sztuka przeznaczenia

nie znamy siebie samych
ziarenek zagubionych posianych w jałowej glebie z nadzieją
że gdy już z nas coś wyrośnie

dojrzejemy do wieczności

[eka]

Wszyscy żyjemy między momentem a wiecznością
eteryczny dzień miesza się z egzystencjalną nocą
zagubione gwiazdy odbijają się w ślepych oczach
trzymając grzywę słońca jedziemy na oklep

nie znamy siebie samych
ziarenek zagubionych posianych w jałowej glebie z nadzieją

Jeśli nie stosujemy interpunkcji, nie utrudniajmy czytelnikowi odczytu zbitką dwóch zdań w linijce. Wg mnie tak jest lepiej.

Buszując w zbożu, dojrzewamy do wieczności : )

[Toyer]

Dziękuję - dopiero się tej nowej formy uczę - wcześniej większość wierszy budowałem na zasadzie cztery wersowej - ale zrozumiałem że tamta forma nie zawsze jest dobra